پارک شهر

پارک در حجم انبوهی از درختان سر به زیر و خاموش مانده بود

اولین راهرو

سومین نیمکت

پشت به همه ی دنیا

جامه هایی سراپا سیاه آن دو غریبه را در خود پوشانده بود .

اولی با ریش های سیاه

دومی با مژه های سیاه و تاب داده اش.

...

آهسته آهسته اما محکم منطق زندگی

سوار واژه ها در برگ ها می وزید

کسی در گوشم از محبت میخواند

محبت اشک میشد

و سیاهی مژه های تابدار دامن عشق را می گرفت...